Regie: Enzo G. Castellari
Met: Giancarlo Prete, Fred Williamson, George Eastman
Duur: 91 minuten
Genre: actie/sci-fi

Enzo Castellari’s postapocalyptische actiefilm is een karakteristiek ‘so bad it’s good’ product dat bol staat van de belachelijke kostuums, halfbakken special effects en tenenkrommend acteerwerk. Met Mad Max als grote voorbeeld schetst Castellari de wereld anno het jaar 2019 als een desolaat wasteland (altijd gemakkelijk, met het oog op budgettaire beperkingen) waarin de wet nergens te bekennen is en men rondrijd in ‘futuristische’ auto’s met totaal onpraktische plastic koepels. Losse groepen van mensen zijn op zoek naar een vorm van beschaving, maar de zogenaamde ‘Templars’, genocidale gekken met een belachelijke filosofische overtuiging en een al even dubieuze smaak in kleding, vermoorden iedereen die niet bij hun hoort. Enter onze held Scorpion (Giancarlo Prete) en zijn kameraad Nadir (Fred Williamson, fuck yeah!), die de strijd met de Templars aan gaan.

Met uitzondering van het aanstootgevende debacle Fist of Fear, Touch of Death weet Fred Williamson zo’n beetje elke exploitationfilm waar hij zijn talent aan leent tot een speciaal niveau te verheven. Zijn iconische aanwezigheid (zonder sigaar!) is dan ook één van de leukste aspecten van The New Barbarians. Voor fans van de beste man is dit sowieso een must, getuige de komische grijnzen die hij op de camera afvuurt en de exploderende pijlen die zijn tegenstanders tegoed krijgen. Daarentegen is Giancarlo Prete, die de hoofdrol speelt, middelmatig en oninteressant. Nee, neem dan het merkwaardig ogende blonde baasje dat Scorpion en Nadir ondersteunt in hun gevechten tegen de Templars. Waarschijnlijk moet zijn aanwezigheid benadrukken dat we ons in een postapocalyptische hell on earth bevinden. Kun je je geen make-up en prosthetics veroorloven voor het maken van een paar afschrikwekkende mutanten? Geen probleem, cast een ietwat ongelukkig blond joch met een dikke kop in de rol van een mechanicus en de kijker weet hoe laat het is.