Regie: Yilmaz Atadeniz
Met: Kunt Tulgar, Mine Mutlu, Muzaffer Tema
Duur: 88 minuten
Genre: actie/comedy

In de jaren ’60 en ‘70 bestond Turkse cinema voor een deel uit omgebouwde Amerikaanse producten. De Turkse Star Wars is wellicht de meest legendarische, maar men ging ook aan de haal met onder andere The Wizard of Oz, E.T. en Star Trek. The Deathless Devil is gebaseerd op een oude serial van Republic genaamd Mysterious Doctor Satan en wordt onder de destijds in Turkije erg populaire superheldenfilms gerekend, waarbij onstuimige vuistgevechten, gemeen lachende schurken en bizarre kostuums de toon zetten.

The Deathless Devil beschikt in ruime mate over al deze heerlijke elementen en vormt daardoor een goede dwarsdoorsnede van een Turkse genrefilm uit dat vervlogen era. Net als in de serial heet de held hier Copperhead, een atletisch figuur met een goofy masker, een rood sjaaltje en al even rode afwashandschoenen. In werkelijkheid is hij Tekin (Kunt Tulgar), een bekende van de uitvinder Professor Dogan, die het aan de stok krijgt met de schurk Doctor Satan (of ‘doktor sjeitan’, zoals de Turk het uitspreekt).

Deze op Fu Manchu lijkende snoodaard heeft het op de uitvindingen van de Professor gemunt en hij heeft toegang tot een klein legertje aan handlangers. Bovendien beschikt Doctor Satan over een robot die een parodie lijkt op de oorspronkelijke robot van de Mysterious Doctor Satan serial, maar in werkelijkheid een jammerlijke poging was tot het benaderen van die wandelende machine. In andere woorden: Het ding ziet er uit als het resultaat van een middagje knutselen op de lokale handvaardigheidclub (tot 12 jaar). En zo hoort het, in een film als The Deathless Devil. Kwaadaardige robots en schurken met pistolen terzijde, de good guys hebben natuurlijk Copperhead aan hun kant en met Copperhead wil je echt niet stoeien.

Het actiegerichte The Deathless Devil bestaat voor een groot deel uit hilarische slapstickachtige knokpartijen die je moet zien om het te geloven. Ze geven het begrip ‘onbeholpen’ een nieuwe betekenis. Het is alleen jammer dat Copperhead, temidden van al het vuistgeweld, geen aanleiding vindt om zijn irritante sidekick Bitik permanent uit beeld te meppen. De hyperactieve goofball waant zich een tweede Sherlock Holmes en loopt gedurende de hele film ontzettend mal te doen, op een manier waar je handen van gaan jeuken. Dan lijkt Doctor Satan ineens niet zo kwaadaardig meer.

Deze Turkse exploitationfilm zegeviert op het gebied van komische actiescenes, erbarmelijke productiewaarden en muzikaal jatwerk. Onder andere het James Bond theme en Morricone’s score voor The Great Silence passeren de revue. The Deathless Devil heeft (afgezien van de afschuwelijke Bikit) één zwakte en dat is dat het eerste halve uur is zo spectaculair en uptempo is, dat de film wat moeite heeft de volledige speelduur even interessant te blijven, ook omdat het eigenlijk één grote herhalingsoefening is. Blijf je doorkijken, dan beloont The Deathless Devil je nog wel met één van de meest onnozele eindscenes die je in je leven zal zien.