Regie: Toby Wilkins
Met: Shea Whigham, Paulo Costanzo, Jill Wagner
Duur: 82 minuten
Genre: Horror

In de eindeloze stroom ‘direct to dvd’ releases is maar zelden een fatsoenlijke film te vinden. Maar soms, heel soms, vind je een film die iedereen over het hoofd heeft gezien. Een onverwachte parel in een hoop stront. Veel vaker is dit echter niet het geval en verknal je anderhalf uur van je leven. Splinter valt in de tweede categorie.

Twee stelletjes stranden bij een verlaten tankstation, alwaar ze belaagd worden door een soortement schimmel/parasiet die dode lichamen gebruikt als ‘host’. De regisseur kiest er voor om zo min mogelijk informatie te verstrekken over het monster, hetgeen in theorie een goede zet is. Maar na een korte tijd is de vraag niet langer ‘what’s going on?’, maar ’why should I care?’. Een essentiële voorwaarde voor een interessante survival horror is dat je meeleeft met de karakters en daadwerkelijk hoopt dat ze het einde van de film halen. Vanaf minuut één faalt Splinter hier in. Alle vier acteurs werken dusdanig op de zenuwen dat je hoopt dat de moordende infectie ze spoedig uit hun leiden verlost. Helemaal ergerlijk word het als twee van de karakters besluiten, zonder enige vorm van sarcasme, dat het een goed plan is om aandacht te trekken door het omringende bos in brand te steken, terwijl ze vastzitten in een gebouw dat bovenop een tank met 3000 liter benzine staat. Zulke figuren dienen geschorst te worden van het menselijk ras.



Nu kan een goede hoeveelheid gore de film misschien nog wat bestaansrecht geven. Maar ook daar gaat het mis. Het kleine beetje dat er al in zit word nog eens verziekt door de ‘blink, and you’ll miss it’ montage. Dit alles maakt Splinter tot een film die je zonder problemen links kunt laten liggen. Te slecht om serieus te nemen, niet slecht genoeg om vermakelijk te zijn.



IMDB profiel